Een rond blik, rood en wit, met drie anjers erop. Waarom er net anjers op een blik gecondenseerde melk stonden begreep ik niet. Maar het intrigeerde me wel. Jaren ben ik met die vraag blijven zitten. Waarom anjers ? Wat hebben anjers te maken met gecondenseerde melk ? Tot mijn verbazing, niets dus. De eigenaar van het – overigens zwaar verlieslatende melkbedrijf – wandelde op een avond door de stad Seattle. Hij zag een reclamebord in een tabakshandel waarop de naam Carnation en een anjer prijkten. Zonder enige vorm van scrupules nam hij die naam (en de bloem) over. Dit was de start van een winstgevend bedrijf in gecondenseerde melk en een aantal andere melkproducten.

Het bedrijf floreerde vooral in de jaren zestig van de vorige eeuw en bleef groeien tot de tachtiger jaren. Ik zag het blik met de anjers dikwijls  verschijnen, niet enkel op de ontbijttafel maar ook op reclame panelen en billboards.

Goed, dit mysterie bleek er dus geen te zijn. Maar de anjer bleef me intrigeren. Ik herinner me dat de slogan van de firma op een bepaald moment letterlijk zei dat de melk van tevreden en gelukkige koeien kwam. Waarbij ik meteen visioenen kreeg van koeien die boeketten roze anjers aten. Het enige wat ontbrak was dat de melk net niet roze kleurde…

De revolutie in Portugal eindigde op de dag van mijn verjaardag. En ja hoor : het werd de Anjerrevolutie. De iconische beelden van een anjer in de loop van een geweer …

Dit deed het dan voor mij ! Ik moest en zou die anjer nader gaan bekijken.

De botanische geslachtsnaam is Dianthus. Dianthus kan je vertalen als : dios – anthos  : bloem van de goden. Het geslacht Dianthus kent wel 400 tot 600 soorten !

De Dianthus caryophyllus  is degene die wij als Tuinanjer kennen en die meestal gebruikt wordt als snijbloem. De soortnaam Caryophyllus slaat op de Kruidnagel en de geur ervan deed blijkbaar denken aan deze geurende anjer. Rembert Dodoens, onze beroemde botanicus uit de 16de eeuw, noemde de anjer dan ook ’giroffelbloemen omdat ze geuren zoals giroffelsnagels‘. Nog leuker is de benaming ‘sop flower‘ omdat in het Elizabethaanse Engeland, de anjer ‘gesopt’ werd in wijn ! In het stuk Romeo en Julia verwijst ook Shakespeare naar de anjer en de kruidige geur.

De plant is inheems in Zuid Europa en de originele kleur is perzik-roze, maar intussen zijn er cultivars op de markt in quasi alle kleuren van de regenboog.

Een ander mysterie heb ik intussen ook opgelost : het Engelse woord Carnation is een verbastering van Coronation omdat in oude culturen de anjer als kroon (corona !)werd gebruikt.

Uit alle bronnen blijkt dat de anjer een zeer geliefde bloem was en nog steeds is. De bijzondere geur, het kleuren palet, de gewimperde golvende kroonblaadjes, de vele symboliek die haar omringt, maken haar onverwoestbaar. Dichters zowel als schilders hebben haar vereeuwigd in honderden kunstwerken.

De Amerikaanse Anna Jarvis die in 1907 Moederdag in het leven riep, gebruikte de anjer als symbool, simpelweg omdat haar moeder zoveel van deze bloem hield.

De symboliek van de anjer heeft vooral met de kleur te maken. Er zijn echter veel verschillende vertalingen en verklaringen voor deze kleur symboliek ! Dus als je een boeketje gele anjers krijgt wordt je beter niet onmiddellijk boos omdat een gele anjer symbool staat voor desinteresse… Anjers staan sowieso symbool voor liefde en wat niet is, kan nog altijd komen, niet ?

Nog 1 leuk verhaaltje wil ik jullie niet onthouden. Toen Koningin Marie Antoinette in de gevangenis zat kreeg ze bezoek van een van haar hofdames. Deze had steevast een boeketje anjers mee. Op een dag ontdekten de cipiers echter dat de anjers gebruikt werden om geheime boodschappen over te brengen. Verscholen tussen de kleurige bloemblaadjes zaten immers minuscule briefjes voor Marie Antoinette met een uitgeschreven  vluchtplan. Het mislukte!

Er zijn een aantal eetbare anjers. Je gebruikt de kroonblaadjes zonder de groene kelkbladeren. Als je goed kijkt, zie je op het gekleurde kroonblad een wit stukje, de nagel. Die is erg bitter, dus knip die eruit.

Ik heb een recept uitgeprobeerd uit het boek van Kathy Brown: “The Edible Flower Garden”.

Neem :

  • 4 eiwitten, 225 gr bloemsuiker, 1 theelepeltje vanille essence (vanzelfsprekend zelfgemaakt door vanille stokjes in wodka te laten trekken) ;
  • Bloemen van de eetbare anjers, gekristalliseerd.
  • Klop de eiwitten stijf en voeg er lepel per lepel de bloemsuiker bij. Blijf kloppen tot je een dikke glanzende massa hebt.
  • Schep hoopjes van die massa op een ovenbakplaat bekleed met bakpapier.
  • Het originele recept zegt dat je in de hoopjes een kuiltje moet maken, maar dit heb ik niet gedaan.
  • Plaats de bakplaat in de voorverwarmde oven op 100 graden C° en laat minstens anderhalf uur bakken. De meringues moeten ook vanbinnen helemaal gaar zijn.
  • Eens ze gaar zijn, maak je ze los van de bakplaat. Laat afkoelen
  • Versier met de gekristalliseerde anjer bloempjes.

In het originele recept worden de kuiltjes opgevuld met slagroom en daar worden dan de bloempjes op geplaatst, dit heb ik dus niet gedaan. Het leek me ook niet zo makkelijk om die kuiltjes te maken, tenzij je de eiwithoopjes eerst al een beetje in de oven laat drogen en pas dan de kuiltjes erin maakt met de achterkant van een lepel.

Ik heb de bloempjes als volgt gekristalliseerd : ze kroonblad per kroonblad losgemaakt en het witte hieltje eruit geknipt. Ze voorzichtig door ongeklopt eiwit gehaald. Dit deed ik met een pincet. Dan ze bestreken met zeer fijne kristalsuiker. Ze een hele nacht laten drogen op bakpapier en ze dan pas op de meringues ‘geplakt‘ met een klein beetje suikerwater.

Geniet!

1 antwoord

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *