Berichten

www.foresttoplate.com

Ergens half februari ben ik met een goede vriendin bij Ben Brumagne geweest in Mont Vireux.

Ben, de oprichter, de bezieler, de drijvende kracht achter Forest to Plate. Jaren geleden was hij een van mijn (jongste) cursisten. En meteen ook één van de meest gedrevene en memorabele ooit. Raar, hoewel we steeds in contact gebleven zijn, was ik nog nooit naar zijn geliefde stek net over de Franse grens geweest. Tot in februari dus…

Met mijn vriendin die alle GPS toestellen vèr vooruit is waardoor we slechts twee maal een verkeerde afslag hebben genomen. Zonder haar hadden dit er wellicht meerdere geweest… Onderweg hadden we al een beetje een vrijbuitersgevoel: honderduit babbelen, alle tijd om rustig te rijden en rond te kijken, twee keer dezelfde brug gezien (maar die loonde echt wel de moeite!) en lunchen in een super leuk Grieks restaurantje, vakantiegevoel dus!

Toen we in het typische slapende Franse dorpje kwamen haalde mijn GPS nog een laatste frats uit door mij doorheen een rivier te willen laten rijden… maar eindelijk waren we er! Bericht aan mijn garagist die er mij nu al altijd van beschuldigt géén respect te hebben voor de carrosserie : ik ben niet door het water gereden!

Wat een leuk weerzien! Uiteraard zijn we gaan wandelen, want dit is Ben’s absolute specialiteit: wandelen en wild pluk. Twee dagen hebben we gewandeld en heel erg veel planten gezien. Het was februari maar mooi, zacht en zonnig weer. Covid 19 was iets dat enkel nog maar in China een hot item was.

Het was mooi en rustig in de bossen en we ontdekten van alles. Van veldkers tot violen over speenkruid en grote klis… En dan kom je plots op een plek waar honderden narcissen in bloei staan! In februari! Wonderlijk en adembenemend prachtig!

En dan kom je plots op een plek waar honderden narcissen in bloei staan! In februari! Wonderlijk en adembenemend prachtig!

Ben kent zijn weg daar als geen ander, je voelt dat dit absoluut zijn ding, zijn leven is! Grappig is hij ook: midden in het bos op een open plek waar véél modder was en de modder duidelijk doortrappeld was door hoefjes… lagen er ook erwten. Of ik een idee had waarom die erwten daar lagen? Nee? Nonchalant antwoord: dit is een voederplek voor everzwijnen. Sorry? Ja, everzwijnen, kijk ze zijn blijkbaar nog net hier geweest. Zijn die niet agressief? Jaaa, soms wel! Serieus, ik ben nog nooit zo snel en (hoop ik) elegant over braamstruiken en wortels van bomen gesprongen als toen dat moment! 

Ons copieuze avondmaal bestond uit allerlei geplukte wortels en planten: héérlijk! Als jullie dit zelf willen ervaren: doen! Niet twijfelen, gewoon gaan. Je zal een schat aan nuttige en mindblowing informatie opdoen. Ik heb in die twee dagen ongelooflijk genoten van de rust en de schoonheid. Wist je dat we zelfs een  soort Grand Canyon gezien hebben? Een prachtige rotsformatie, Fondry de chiens in Viroin, een natuurpark dicht bij Mont Vireux.

Ben heeft al verschillende eetbare plukroutes ontworpen en heeft ook een project rond het eten van eikels.

Overtuigd? Ik hoop het! Je ziet de website en gegevens van Ben onderaan deze blog. Ga erheen, boek een wandeling eens het weer kan en mag als het Corona virus bedwongen is. Je zal zeker veel leren, ook al hoe te overleven met voedsel gewoon geplukt in de wegberm!

Zowel ik als Ben en nog andere collega’s zien plots al onze afspraken, lezingen en workshops geannuleerd. Begrijpelijk gezien de omstandigheden. Maar het zou grandioos zijn mochten jullie helpen aan het herstel! In mijn geval: koop mijn Leni ’s kruidenboek en vertel aan je kids hoe belangrijk planten zijn. In Ben’s geval : ga mee op wildpluk en laat je verrassen door de natuur en Ben’s knowhow!


www.foresttoplate.com

www.foresttoplate.com

In augustus organiseren we een kruidenstage voor herboristen in het departement de Drôme in Zuid-Oost Frankrijk. De streek daar noemt “Le Vercors” en hoort tot de voor-Alpen. Ik ben er een viertal dagen die stageweek gaan voorbereiden. Een werkbezoek dus! 

Maar werken? Het laatste woord dat in mij opkwam! Fenomenale rotsplateaus, adembenemende kalksteenformaties in grillige vormen, lavendelvelden nu nog groen maar klaar voor de zomer, hemelsblauwe lucht, super mooie slapende dorpjes vastgeklonken aan de rotsen.

En steeds aanwezig: een ijsblauwe rivier la Drôme die nu eens lieflijk kabbelend dan weer kolkend verder stroomde. De streek is een paradijs voor herboristen, zoveel is duidelijk : kruiden, wilde planten, vleesetende planten, bergplanten saffraan telers, lavendelboeren, notenpersen, imkers, ambachtelijke bedrijfjes en dan de eerder industriële, kortom: keuze genoeg om de week boeiend te maken!

Een lokale collega vertelde dat het symbool van Le Vercors een wilde tulp en een korhoen zijn. Beiden moeilijk te vinden en uiteraard beschermd!

Gezien ik ook wel van geschiedenis hou en gedreven door de plotse interesse van mijn reisgezel om in het stadje Die de resten van de Romeinse beschaving te zoeken, vertrokken we. Volgens onze bronnen kon je omheen de stad Die de vrij goed bewaarde resten van een vestingmuur zien alsook andere overblijfselen uit de Romeinse periode. De archeologische site was bereikbaar via een hobbelige aarden weg die vrij snel steeg. In totaal 400 meter hoogteverschilbleek later. Eerder buiten adem kwam ik boven. En toen keek ik rond. Inderdaad, de vestingmuur was zeer goed bewaard en indrukwekkend hoog.

Ik waagde het om even van het gebaande weggetje af te stappen. Weg alle vermoeidheid! Weg Romeinen! Want daar stond ze: schitterend en glanzend in een groene berm, gele vlekken die de zon weerkaatsen: de wilde tulp, Tulipa sylvestris!

Haar hoofdje naar beneden gebogen, dit in tegenstelling tot haar gekweekte nichtjes. Hoe meer ik rondkeek hoe meer ik er zag! Dit was een instant geluksmoment! Heel voorzichtig heb ik haar rondom rond bekeken en gefotografeerd. Het korhoen heb ik niet gezien. Misschien als ik terugkom?

Beneden heb ik mijzelf op een glas Clairette de Die getrakteerd… Op mijn vondst en de pure schoonheid van een bloem!